رز سیاه

گرگ هاری شده ام
هرزه پوی و دله دو
شب درین دشت زمستان زدهء بی همه چیز
می دوم ، برده ز هر باد گرو
چشمهایم چو دو کانون شرار
صف تاریکی شب را شکند
همه بی رحمی و فرمان فرار
گرگ هاری شده ام




گرگها هرگز گریه نمیکنند
اما گاهی چنان عرصه ی زندگی بر آنان تنگ میشود
که بر فراز بلندترین قله ی کوه می روند
و دردناکترین زوزه ها را میکشند...



گرگها در تاریکی شب زخمهایشان را لیس میزنند
تا وانمود کنند که التیام یافته است....